Z tego powodu, pan Gawroński przypisuje narzędziom wykonanym
z kamienia odmienną od tradycyjnie pojmowanej rolę w ścinaniu dużych drzew. Wszystkie narzędzia mogą, jak już sami zauważyliśmy w toku doświadczeń, służyć choćby do korowania drzew, a korowanie mogło mieć niebagatelne znaczenie w kwestii „pozbywania się” roślin o wyjątkowo masywnych pniach, które okorowane schły tracąc znacznie masę poprzez odparowanie wody. Nie nasycone wodą drzewo z łatwością można było bądź ściąć bądź powalić posiłkując się metodą żarową. W kwestii pozbawiania drzew kory „Pan Botanik” podejrzliwie odnosił się między innymi do śladów zestrugiwania kory
z pni, użytych do rekonstrukcji fragmentu biskupińskiego grodu. Jego zdaniem, właściwsze dla walorów dydaktycznych skansenu, było by zastosowanie odmiennej, ale tak samo uprawnionej techniki, wykorzystującej ciekawe własności tkanek roślinnych w ich okresie wegetacyjnym. Takie same, jak obserwowane w Biskupinie ślady, mogło równie dobrze zostawić całkiem współczesne narzędzie, a czy zwrócono na to uwagę - nie wiadomo, w każdym razie nie uprzedza się o niczym zwiedzających.
Spotkanie pana Gawrońskiego utwierdziło nas w przekonaniu o wadze dwóch spraw, które dziś są wytycznymi naszych działań: syntezy różnych dziedzin nauki i rzemiosła oraz poprawności naukowej.
Jeszcze jednym ważnym skutkiem całej przygody była możliwość przeprowadzenia wstępnych eksperymentów na ziemiach Uniwersytetu Jagiellońskiego w Polance Hallera pod Krakowem.
Postanowiliśmy zbudować pojedynczy dom w tamtych okolicach, a następnie posłużyć się nim w charakterze oręża w negocjacjach, gdy przyjdzie nam starać się o dzierżawę ziemi na terenie jakiegoś parku narodowego czy krajobrazowego, ponieważ plan właśnie to zakładał na przyszłość. Chcieliśmy, żeby miejsce pod nasze działania było naprawdę urokliwe i zachęcające.