W kilka osób zaczęliśmy zastanawiać się, jak zdobyć miejsce, które byłoby nasze.
Chcieliśmy nabyć trochę ziemi, ale ciężko było znaleźć naprawdę ładną i nie straszącą potworami budowlanymi, niewykończonymi
i niemal niezamieszkanymi domami z pustaków, stojącymi gdzieś blisko. A chcieliśmy już wtedy budować w pięknej okolicy, ponieważ nie miał to być pojedynczy, hobbystyczny warsztat a coś, co mogłoby służyć do pokazania innym ludziom różnych rzeczy - już nie tylko dotyczących metalurgii brązu.
Pojawiali się bowiem wśród nas etnolodzy i ludzie pasjonujący się historią, zaciekawieni innymi aspektami życia człowieka prehistorycznego. Pomyśleliśmy, że można by coś jeszcze...
W międzyczasie, nasza koleżanka Asia Słota przedstawiła nam pana Stefana Gawrońskiego, botanika z Polskiej Akademii Nauk, który od lat interesował się archeologią patrząc na nią z punktu widzenia biologa. Utrzymywał się na stanowisku, że archeolodzy powinni częściej zasięgać rady naukowców innych dziedzin. Zetknięcie się różnych punktów widzenia mogłoby służyć rozwianiu niepotwierdzonych poglądów wyrosłych z nadto zawężonej pracy niektórych badaczy. Poglądy, przejęte przez nas od pana Gawrońskiego można zobrazować przytaczając opinię niektórych badaczy, że nawet bardzo duże drzewa nasi przodkowie ścinali za pomocą kamiennych narzędzi. Takich prastarych, ogromnych drzew wtedy nie brakowało, ale pan Gawroński jest przekonany, że ich drewno - ze względu na ciężar całej rośliny - było dość twarde, by pokruszyć na nim każdą kamienną siekierę. Co więcej, cały układ korzeniowy odpowiednio dużego drzewa, był niemożliwy do usunięcia, znacznie ograniczając powierzchnię użytkową karczowanego terenu (karczowanego na ogół pod pole uprawne), co także nie zawsze jest brane pod uwagę w materiałach opisujących odległą przeszłość.