____Patrząc nocą na oświetloną księżycem bryłę chaty zbudowanej narzędziami, które tysiące lat temu wydawały
się łączyć drogą magicznych procesów różne potężne moce
w jednym stopie metali, widziałem jak w tym kształcie wielkiego stogu trzciny nikną ludzkie sylwetki, a z wnętrza dobiega śmiech, odgłosy rozmów i zabawy ogrzanej pachnącym ogniskiem. I chociaż świat wyglądał dla ludzi sprzed tysiącleci zupełnie inaczej, tak jak całkiem odmiennie wyglądać mogły ich domy, to wielką przyjemność sprawiała mi myśl, że poczucie bezpieczeństwa i radość obcowania ze wspólnotą w przytulnym teraz wnętrzu razem budowanej chaty mogły być podobne. Wystarczyło usłyszeć
w rozmowach pełne powagi objaśnienia rzeczywistości,
jakie młodym czynili starzy, wspomnieć wygodny sen zmęczonych pracą, przywołać rubaszne wręcz oczekiwanie
na apetyczny posiłek piekący się właśnie nad ogniem i dumę
z posiadania brązu oraz pomyśleć, że zaraz znowu wejdzie się do środka pomiędzy to wszystko, tak jak z niecierpliwością mógł zbliżać się do domostwa ktoś, kto tysiące lat temu wracał wyszedłszy na chwlę na ciemne obrzeża wioski.

Piękno i poetyka podjętego przez nas wysiłku stworzenia rekonstrukcji prehistorycznej osady opiera się na czarze prawdy i poszukiwania wiedzy, które przenikają pejzaż budowanej wioski, nadając jej siłę wyrazu bytu pełnego,
do spodu wiernego swej naturze.