Wstęp

Jednym z zagrożeń, jakie niesie ze sobą nauka, jest pokusa ślepego zawierzenia jej odkryciom i zapomnienia, że nie jest ona zawsze
i bezwzględnie obiektywna, że podlega ograniczeniom ludzkiego umysłu jak wszystko, co jest tworzone przez ludzi, uwarunkowanych przez czas i kulturę, w jakich przyszło im żyć. Odkrycia naukowe często zbyt pochopnie uzyskują status oczywistych i prawdziwych,
co nieuchronnie prowadzi do stagnacji, a często do budowania nowych teorii na już niepewnych lub błędnych podstawach. Dlatego olbrzymie znaczenie dla rozwoju nauki mają próby ujrzenia badanego przedmiotu "po raz pierwszy", zobaczenia go jak gdyby od nowa. Taką próbą jest bez wątpienia nurt archeologii doświadczalnej, która (jak nazwa wskazuje) na powrót zwraca się ku doświadczeniu, na nim przede wszystkim opierając wiedzę.
Nie wiąże się to oczywiście z całkowitym odrzuceniem teorii,
a jedynie z chwilowym wzięciem jej w nawias – ze sprawdzeniem,
w jaki sposób realizacja danego zagadnienia w praktyce ma się
do hipotez powstałych za biurkiem, przy czym praktyka ma tu zawsze pierwszeństwo. Rekonstrukcja domów z okresu wczesnej kultury łużyckiej, jakiej się podjęliśmy, jest taką próbą sprawdzenia
i zweryfikowania w praktyce hipotez i przypuszczeń narosłych wokół problemu, zarówno tych już przez nas zastanych, jak i tych, których autorami byliśmy my sami.