Ślady chaty obserwowane po pożarze, odpowiadały znaleziskom archeologicznym poprzez układ jam po słupach i odciski plecionki
w polepie opadłej ze ścian. Dało nam to pewność, że stosowane przez nas założenia konstrukcyjne, nieco odmienne od przyjętych przez archeologów-naukowców koncepcji były równie prawdopodobne co próby odtworzenia domów opracowywane
przez nich.

Druga budowa miała miejsce w ostatecznej lokalizacji rekonstrukcji osady Stowarzyszenia Dziejba, w pobliżu południowych krańców
wsi Wola Radziszowska (Gmina Skawina, niecałe 25 km od Krakowa). Nasze działania obejmowały wówczas dużo szerszy zakres,
co przejawiało się przede wszystkim w użyciu trzech kopii brązowej siekiery, dwóch skrobaków – siekier z błędami odlewu, przydatnych
w niektórych pracach, krzemiennych sierpów, rozmaitych drewnianych narzędzi oraz kamieni. Postanowiliśmy możliwie najbardziej wyrzec się posługiwania zdobyczami współczesnej techniki.
Podczas trzeciej budowy oprócz korzystania z archaicznych narzędzi
i metod pracy, przedmiotem naszych zainteresowań stało się zwłaszcza poszukiwanie rozwiązań konstrukcyjnych w domach
o urozmaiconych kształtach, wymuszających zastosowanie różnorakich wzmocnień bądź innych „specjalnych” elementów.