Wybór takiej nazwy jest nie tylko manifestacją naszych sympatii literackich. Dziejba to słowo pojawiające się podobno u Lelewela, choć nie jest to potwierdzone przez słowniki, utworzone od staropolskiego dziejać, dziać. Znaczenie tego słowa jest szerokie: dziać - robić,
ale i nazywać; dziejarz u Lelewela to dziejopis; dziać wiersz znaczy tworzyć. Dawne dzieja oznacza los, dolę. U Bolesława Leśmiana, dziejba może oznaczać tworzenie jakby własnego istnienia, aktywne dzianie się.

Wiemy o tym z przypisów z Poezji wybranych Leśmiana, z serii Biblioteki Narodowej, w opracowaniu Jacka Trznadla,
Zakład Narodowy imienia Ossolińskich - Wydawnictwo, Wrocław 1991.

Nazwę "Dziejba" dla mającego powstać Stowarzyszenia zaproponowała Agata Jabłońska. Innymi propozycjami były
"Ad fenestram" (wiele ciekawych myśli przyszło nam do głowy przed pewnym oknem na strychu), "Tygiel" (ze względu na zainteresowanie odlewnictwem, leżące u podstaw projektu budowy osady), "Dartwórz" (neologizm, który miał określać istotę podejmowanej pracy), "Copka" (przez kilka tygodni mówiliśmy do siebie niby-gwarą, mieszkając pod namiotami wśród łąk i zdala od wielu konwenansów, nazwa ta miała też swoje interesujące uzasadnienie ideologiczne).
Jednak czworo różnych od siebie ludzi, budujących wspólnie latem 2003 roku pierwszy dom i wymyślających nazwę dla przyszłego Stowarzyszenia, najlepiej w tym wypadku połączyła recepcja twórczości literackiej Bolesława Leśmiana.

Z czworga tych osób w Stowarzyszeniu Dziejba pozostało do dzisiaj troje: Agata Jabłońska, Bogusz Kania, Daniel Korpyś.